به خودم قول دادم  دیگه دست به نوشتن  دلتنگیام نبرم .وبلاگم خصوصی و مسخره شده .یعنی وقتایی ننویسم که دلم پره.اما نشد.نمی تونم.چرا حرفایی  هست که هیچ وقت نمی شه به کسی گفت.حرفایی که خاطره های تلخ و مثل زهر رو خاطره ی اون پاییز سرد که همه جا هنوز زمستون نرسیده رو برام یخ زده کرد . حتی اشکای توی چشمام .خاطره هایی که یاداوریشم برام  تار و مبهم اما تلخیش شفاف و روشن.
چرا چیزایی هست که می ترسه ادم ازش.چرا همه چی گاهی مثل یه خلا می مونه؟چرا باید بشینم و به دیگران امید و انرژی بدم که اره:بخند لحظه ها رو سخت نگیر و همه چی می گذره و....اما خودم خالی از انرژی ام.چرا باید برم جایی اشک بریزم که کسی نبینه و نفهمه .اخه من که همیشه اینجوری نیستم.اما گاهی که هستم (دلم گرفته)نمی خوام کسی بفهمه.
اخه بگم چی؟که چرا دلم گرفته؟بگم گاهی دلتنگیام برای دلتنگیای دیگرانه.اون وقت می گن از بی غمی به غمه دیگران افتاده.اما  سنگ که نیستم ناراحت می شم .حتی از تنهایی های دیگران...کسی نمی فهمه  دلتنگیا رو جز:کاغذ زیر دستم و کسی که اون بالا نشسته و تمام خنده هامو و گریه هامو می بینه.وقتی فکرشو می کنم  یه گرما یه انرژی دوباره حس می کنم.قلبم داغ می شه و می جوشه رو لبام و  لبخند دوباره......
پشت شییشه برف می بارد
پشت شییشه برف می بارد
در سکوت سینه ام  دستی
دانه ی اندوه می کارد
...............
چون نهالی سست می لرزد
روحم از سرمای تنهایی
می خزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست
خسته ام از عشق هم خسته
.............
*****
ولی با این همه:
                           در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست
                               دل من
                           که به اندازه ی یک عشق است
                           به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد....
*****
(حرفهای دلتنگیو جدی نگیرید)

می ایی؟

می ایی ؟ می ایی به عمق این  شلوغی ها و هیا هو سفر کنیم؟می ایی دزدکی و یواشکی گوشه ی پرده ی دود و ساختمان را کنار بزنیم؟ می ایی پاورچین پاورچین از زیر همه چیز فرار کنیم؟
ببینیم  پشت پرده ی دود و ساختمان یه دنیای سفید است .ببینیم عمق همه ی شلوغی ها سکوت است.فرار کنیم به یه جای دور؛دور دوردور. مواظب باش.دقت کن کسی از فرار ما بویی نبرد .که سفیدی دود گرفته و سکوت شلوغ می شود و دوباره... . بشینیم و تا ابد به طلوع و غروب افتاب نگاه کنیم.گنگ گنگ و خیره فقط به سرود باد و باان گوش کنیم.
می ایی سطر سطر زندگی رابه زبان خودمانی معنا کنیم(شاید زندگی زیبا تر شد!!)نه انطور که فیلسوفان عنا کردند و ان را فلسفه نامیدند .ار می دنی فیلسوفان زندگی را می پیچانند(پچیده می بینند)کهبتواننداز لا به لای ان معنای فلسفی بیرون بکشند و خطوط  صاف و ساده ی زندگی را مبهم و درهم میکنند.
می ایی بی وقفه بخنیمو گریه  و خاطرات مه گرفته و حزن الود را  زیر خروارها خاک دفن کنیم (جایی که دست ذهن به ان نرسد)می ایی همه یکدست لباس بی رنگی بپوشیم و با هم 
بی رنگ و هم رنگ باشیم؟چشمهامان را لحظه ای ببندیم و به هیچ چیز فکر نکنیم و نفسی عمیق بکشیم؟استی می ایی؟!!
                                            

لیلی زیر درخت انار

لیلی زیر درخت انار نشست.درخت انار عاشق شد.گل داد سرخ سرخ.
گلها انار شد داغ داغ. هر اناری هزار تا دانه داشت.دانه ها عاشق بودند دانه ها توی انار جا نمی شدند .انار کوچک بود .دانه ها تر کیدند.انار ترک برداشت .خون انار روی دست لیلی چکید.لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.مجنون به لیلی اش رسید.
                                           خدا گفت:را رسیدن فقط همین بود
                                            کا فی است انار دلت ترک بخورد
                                                  *****

سال نو با یه دنیا ارزوی ابی و سبز برای همگی.

وقتی هفت سین می چینید همزمان هفت سین دلتون رو هم یه سر و سامونی بدید.اون وقت برای هفت سین دلتون ارزو می کنم:
همیشه سفره ی دلتون باز باز باشه.ماهی سرخ تنگ دلتون که به اندازه ی یه دریای بی اندازه بزرگه همیشه سرحال و پر جنب و جوش باشه.تنگ دلتونم هیچ وقت ترک نخوره.سکه ی دلتون پر زرق و برق باشه و روی ایینه ی دلتون  هیچ غباری نشینه همیشه صاف صاف باشه.سبزه ی سفره تون رنگ زردی نبینه. بوی سیب سرخ این هفت سین تمام خونه ی دلتون ررو پر کنه.خلاصه ی کلام اینکه  توی دلتون همیشه بهار و اسمونش بدون ابر باشه.گل خنده  ی لباتون هیچ وقت پژمرده نشه.
راه فکرای بد و زشتیای زندگی و ببندید.ببینید که همه چی حتی زندگی هم داره می خنده. یه مداد بردارید و روی هر چی که ناراحتتون می کنه بکشید.فکر هیچیو نکنید.هر سختی به مرور حل میشه.اگه بهش بخندید زود تموم میشه.اما اگه باهاش گریه کنید تموم نمیشه و شما رو تموم میکنه.سعی کنیذ لا به لای تیخیا شیرینی رو (که اون وسطا پنهون شده)پیدا کنید .منتظرتونه.منتظر نزارید این شیرینیو.خورشید دلتون گرم.
                               باز کن پنجره را که ببینی
                                  روز میلاد اقاقی ها را
                                      جشن می گیرد 
                                             وبهار 
                             روی هر شاخه کنار هر برگ
                               شمع روشن کرده است   
                                                                         یا علی مدد!  
        

محرم که می شه میرم توی یه حال و هوای دیگه.به نظرم انگار ادما یه جور دیگه می شن .خیابونا یه مدل دیگه ان.اصلا دلم  طاقت نمیاره بشینم خونه.گاهی با خودم فکر می کنم کسی هست که تو این روزا ناراحت نباشه یه اصلا انگار نه انگار.شایدم  باشه. نمی دونم.
اخه مگه می شه کسی به مرثیه ی کربلا گوش بده و دلش نگیره.سنگ که سهل کوهم باشه تاب نمیاره.
چند ساله حس می کنم خیلی از هیئتا و تکیه ها و عوض شدن.کارشون شده چشم و هم چشمی و کل اینکه کدوم دسته شون بزرگتر.در صورتی که فکر می کنم این چیزا اصلا نباید مطرح باشه.ولی از اونجایی که چشم و هم چشمی و کل هم دیگرو خوابوندن جزیی از کارا شده اینم رو اونای دیگه.
ای بابا اونم از مسجد ارگ و ماجرای اتش سوزی.خدا رحمت کنه  همه شونو.یکی دو روزم از این ماجرا نگذشته که یه مسجد دیگه (که یادم نیست کجا )اتش می گیره!!!چرا؟چرا هر سال یه اتفاقی میوفته .پارسالم که زلزله ی بم بود.(دلم یهو گرفت)خدا عاقبت همه رو به خیر کنه.
                                  یا علی مدد